闹钟又响了，这回是那种尖锐的电子音，比驴叫还刺耳。我眼睛都懒得睁，直接一巴掌拍过去，嘭的一声，手机差点掉地下。反正这破闹钟，响了我也不听，反正也没啥事得早起。睡得迷迷糊糊的，突然一股凉气钻被窝里来，把我激得一个激灵。开窗了？还是空调又坏了？

折腾了半天，总算摸索到遥控器，空调又启动了，冷气咻咻地往里灌。我缩在被窝里，跟个蚕宝宝似的，脑子还是混沌的。看着窗外灰蒙蒙的天，跟昨晚加班熬到半夜的老眼昏花的房东太太那表情似的，没啥精神。

挣扎着爬起来，脑袋嗡嗡的，像是装了个老旧的拨盘电话。洗把脸，漱口，镜子里的我，眼袋大得能跟熊猫比了，皮肤干得跟撒哈拉沙漠似的。随便抓了件衣服套上，趿拉着拖鞋就出了门。楼道里冷风吹得我一个哆嗦，真是应了那句老话，家丑不可外扬，我这形象，出门怕是能吓着人。

yerine tıkladım konukevi ana caddesinden biraz içerideki, o kalabalık sokakta dolaşıp duruyordum. ne alırsam alırım, demekki bugün ruh halim pek içimde değil. bir süredir akıldan同步走了, kim bilir ya, belki de biraz egzersiz yapmakta fayda var. yürüyüş yaparak gözlere hoş gelecek, belki de bir şeyler bulabilirim.

desen fazla dolaştım, saat bامینdım. nihayet evden çıkan bir tezgahdakı meyve standı önünde durdum. bir karpuz düşünüyordum çünkü yazın olurdu ama yanlış zaman. işte o zaman, duraksadım ve yan taraftaki küçük bir dükkani dikkatimi çekti. normal dükkânların karşısında, alışılmadık bir logo vardı, sadece "sevda ve unutkanlık" yazısı vardı.